Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9].

Forie dotarła na miejsce, gdzie miał czekać Henry.
Jej brat posłusznie siedział na drzewie.
Jak mu rozkazała.
Henry zobaczył na jej twarzy coś, czego nie powinno tam być.
Łzy.
Płynęły cienkim strumykiem po zarumienionych od zimna policzkach.
Przyszła sama.
- Nie, nie! – krzyknął chłopiec, po czym zszedł z drzewa i zaczął mocno uderzać pięściami w jego pień, próbując rozładować wzbierającą w nim wściekłość.
Forie podeszła do niego i mocno go przytuliła głaszcząc po głowie. To miało go uspokoić. Trochę pomogło.
Chłopiec wtulił zapłakaną twarz w szalik siostry.
- Musimy jak najszybciej dostać się do Hogwartu i wysłać sowę do ojca. Może uda nam się w jakiś sposób odbić mamę. – powiedziała raz po raz pociągając nosem. – Na pewno się uda. Nie ma innego wyjścia. – dodała szeptem próbując uspokoić samą siebie.
- Do Londynu już tylko kilka kilometrów. Pójdziemy pieszo. Okej? – spytała.
Jej brat lekko kiwnął głową.
- Chodźmy. Nie chcę, żeby tamten facet nas znalazł.
- Czemu on cię wypuścił, a mamy już nie? - zapytał Henry.
Po tym pytaniu Forie chciała paść na ziemię i płakać, aż w końcu straciłaby dużo wody i umarła z odwodnienia.
Nie miała zielonego pojęcie dlaczego tajemniczy czarodziej puścił ją wolno. Wiedziała tylko, że nie jest mu za to ani trochę wdzięczna.
Wiedziała też, że chciał dostać jakiś pierścień, który miała lub widziała jej matka. I przez to była i prawdopodobnie jest torturowana. A jeśli nie powie, gdzie ów przedmiot się znajduje, najpewniej zostanie zabita.
- Dowiem się tego. Zobaczysz. W którą stronę do Londynu?
Chłopiec wyciągnął z kieszeni komórkę, sprawdził coś, po czym odłożył ją do kieszeni.
- Tam – wskazał palcem kierunek. – Chodźmy.


Szli cicho.
Momentami nawet udawało im się biec, nie wydając przy tym żadnego dźwięku.
Forie była przestraszona i wyczulona na każdy odgłos dochodzący zza nich.
Nawet zwykłe łamanie patyków pod stopami sprawiało, że dostawała niemiłych dreszczy.
Przez parę kilometrów ona i jej brat szli w całkowitej ciszy.
Milcząc tłumili swój strach i złość.
Cicho płakali.
Cicho rozpaczali.
Wiedzieli, że jest źle. Nawet bardzo.
Zostali bez opieki w nieznanym miejscu. Ich matka jest poddawana torturom.
Z ojcem można się skontaktować jedynie poprzez sowy.

W końcu Henry odezwał się.
- Forie… ja nie wiem jakim sposobem, ale… ja skądś znam tego faceta. Wiesz… tego, który… - nie był w stanie skończyć zdania.
"O mój Boże" – pomyślała Forie, zasłaniając usta dłonią.
- Chwila… ja też. Pamiętam go! – powiedziała.
Jak mogła zapomnieć?
Ta sama sylwetka. Dokładnie taka sama postać.
To on kilka lat wcześniej porwał Henry’ego!
- Kto to? – spytał dziesięciolatek.
- Ktoś kogo już kiedyś spotkałeś. Dawno… ale… TY nie masz prawa tego pamiętać!
Henry był wtedy niemowlakiem. Małym berbeciem.
Nie ma mowy, więc, żeby w jakiś sposób mógł go zapamiętać.
Forie postanowiła skończyć rozmowę.
Reszty postanowiła dowiedzieć się sama.
Kiedy tylko będą bezpieczni.
O ILE będą bezpieczni.
A taką miała nadzieję.

Po półtorej godziny znaleźli się w Londynie.
- Teraz tylko znaleźć King’s Cross. – dodała sobie otuchy Forie.
Poszło im to dosyć sprawnie.
Przeszli przez barierkę między peronem dziewiątym a dziesiątym i znaleźli się na peronie numer 9 i ¾ .
Zobaczyła pociąg.
Wyglądał niesamowicie.
Forie była pod wrażeniem.
W książkach nie był nawet w połowie tak piękny, jak w rzeczywistości.
Lśnił czystością i zdawał się migotać i mienić różnymi kolorami, kiedy padały na niego promienie słoneczne.
Złapała Henry’ego za rękę i oboje ruszyli w jego stronę.

Zajęli miejsca w jednym w pustych przedziałów.
Forie była zdziwiona, gdy okazało się, że w jej kieszeni znajduje się nie jeden, ale dwa bilety do Hogwartu.
Zupełnie jakby jej matka wiedziała, co się stanie.

Henry płakał. Kurczowo trzymał Nyks blisko swojej piersi. Kotka trącała go kilka razy małym noskiem. Chyba próbowała go pocieszyć.
Forie przytuliła go mocno i śpiewała mu stare kołysanki, które słyszała co noc, kiedy była mała.
Henry zasnął.
Forie włożyła rękę do kieszeni swojej kurtki.
Bilety.
Kilka funtów.
I przedmiot otrzymany od matki razem z biletami.
Forie nie miała odwagi, by wcześniej zobaczyć co to jest.
Jeśli to był pierścień, którego szukał tamten czarodziej – musiała go pilnować.
A jeśli to było coś innego?
No właśnie.
Wiedziała tylko, że on nie może go dostać. Nic poza tym. Nie wiedziała nawet dlaczego ten pierścień był dla niego taki ważny.
Teraz musiała sprawdzić co kryje się w jej kieszeni.
Zżerała ją ciekawość.
Delikatnie chwyciła przedmiot spoczywający na dnie jej kieszeni.
Rzecz była chłodna. Nie lodowata, ale przyjemnie zimna.
Forie w końcu wyciągnęła tajemnicze „coś” z kieszeni.
To nie był pierścień.
To był lśniący, jasnozielony kamień. Mały i okrągły.
Podejrzewała, że jest jaśniejszy od szmaragdu, chociaż nigdy żadnego nie widziała.
Kamień, który trzymała w dłoni był pięknie oszlifowany.
Był jedną z piękniejszych rzeczy, jakie kiedykolwiek widziała.
Dlaczego matka jej go dała?
Zapewne nie dlatego, że był ładny.
Musiał mieć jakieś znaczenie.
A Forie zamierzała je odkryć…

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.